سيريز از خود مي گويد.
چرا تعجب ميكني از قديم گفته اند …
نمي دانم از كجا شروع كنم از داشته هايم؟ يا از نداشته هايم؟ از فرصت هايي كه دارم؟ از ظلم هاي كه بر من روا داشته اند؟ از جوانانم بگويم؟ يا از معادني كه مرا در بر گرفته؟ از باغات پسته اي كه …؟از فرزنداني كه با سختي بسيار پروراندم تا روزي از من دفاع كنند حالا بر من و ديگر هموطنانشان جفا ميكنند؟ سينه ام پر از درد و غم است دستانم مي لرزد و چشمانم گريانند. نمي دانم چه بنويسم واما اين دفعه ديگر مينويسم شايد صدايم به جايي برسد يا كسي دردم را بشنود هرچند بسياري از جوانانم حالا از خواب بيدار شده اند و فعاليتي نو به راه انداخته اند ومن نيز مي گويم تا مسئولين دگر عذري نداشته باشند تا ديگر نگويند سيريز كجاست ؟سيريز كجاست؟سيريز كجاست؟
از زرند كه حركت كنيد اگر كنار راننده بنشيني نه صندلي عقب (ميداني چرا ؟چون روز شهادت امام رضا عليه السلام اتومبيل هاي مسئوليني را ديدم كه شيشه هاي سياه داشتند كه به هيچ وجه مسئولين خاكي ما بيرون را نمي بينند و كسي هم آنها را نمي بيند )يادت باشد به راننده حتما بگوئيد خيلي آهسته براند چون جاده اي كه مي پيمايد بسيار باريك است و محل عبور و مرور تريلرهاي حامل سنگ آهن و به قول دوستمان هر چه چاله اسكندرون بخواهي در اين جاده مي بيني حدود 50 كيلومتري كه از زرند فاصله گرفتي يادت باشه به راننده بگويي يك تقاطع خطرناكي در پيش دارد كه علائم كمي داره.10 يا 15 كيلومتر بيشتر با من فاصله نداري در ورودي همه خوش آمدت مي گويند به سيريز ديار شهيدان خوش آمدي اينجا ورودي سيريز است ،خجالت مي كشم .نمي توانم بنويسم از دستان پينه بسته كشاورزانم و كارگرانم شرم دارم چه كسي باور ميكند من كه بالغ بر پنج هزار نفر جمعيت دارم،افزون بر 40 نفر از بهترين فرزندانم را در هشت سال دفاع مقدس تقديم انقلاب كردم ،من كه خاكي زر خيز دارم و هرساله چندين تن محصولاتم را به خارج از روستا صادر ميكنم و معادني بسيار عظيم وبا عيار مطلوب در دل خود جاي داده ام ،من كه مردان ،زنان،پسران و دختراني با بصيرت دارم كه آزمايشهاي سختي چون راهپيمايي ها و انتخابات هاي گوناگون را با سربلندي پشت سر گذاشته اند .تعداد زيادي از فرزندانم هم اكنون در سنگرهاي مهم كشور مشغول خدمت مي باشند عده اي در كسوت روحانيت ،نيروها نظامي و انتظامي،معلمي و…مردمي دارم بسيار پر تلاش و سخت كوش قانع وكم توقع كه شغل اكثرشان كشاورزي مي باشد از مادرانم بگويم آنان كه بسيار سخت كوش كه دوشا دوش مردانشان كار ميكنند.
با همه اينها من هنوز آب آشاميدني بهداشتي ندارم .فرزندانم هيچ گونه فضاي سرگرمي ورزشي از تاب و سرسره گرفته تا زمين ورزشي براي گذراندن اوقات فراقت ندارند .جاده ارتباطي زرند سيريز بسيار شلوغ ،كم عرض و فرسوده است از نعمت كتابخانه فرزندانم محرومند .بسياري از عزيزانم را بخاطر نبود پزشك دائمي و ساكن در روستا از دست داده ام مردم مجبورند فقط يك روز هفته بيمار شوند ،آزمايشگاه دندانپزشكي ندارم .با وجود معدن سنگ آهن در كنارم اما بسياري از فرزندانم در بدر دنبال كارند ولي ….
نداشتني ها وكمبودهايم زياد است توقعاتم كم از مسئولين محترم عاجزانه تقاضا دارم به فكر من هم باشند.